"Reality is stranger than fiction. Fiction has to be possibel. Reality doesn't."   Mark Twain

 

n.a.v. de U.S verkiezingen
 
Wat ik tot mijn afgrijzen vast stel is dat ik in geen enkel analyse iets terug vind dat houvast biedt voor de toekomst.

Ik vrees dat een grote vergissing die we maken is te denken dat het een politiek probleem is. We zijn niet ontevreden omdat onze politici foute beslissingen nemen. We zijn ontevreden omdat er in de bedrijven waarin we werken niet naar ons wordt geluisterd. Omdat alles wordt gemanaged, van bovenaf en omdat de managers niet geïnteresseerd zijn in wat er op de vloer gebeurd. Omdat de managers alleen naar de data kijken en daarbij één knop vooral in het oog houden : Winst / aandeelhouders. Dat leidt tot hoge werkdruk, massaontslagen en algemene onvrede. Het is een illusie te denken dat de politiek dit kan veranderen. De politiek van links naar rechts gelooft ook in het sprookje Groei /banen /koopkracht/ welvaart. Het is dat sprookje dat niet meer werkt. Dat moet doorzien worden. Het is een economische probleem. En het moet dus economisch worden opgelost. We moeten anders over economie gaan denken. De politici  zijn niet bij machte dat sprookje te ontmantelen. Dat moet van elders komen. Nu is het de consument die reageert via de stembus. Maar het is een onhandige reactie waarvan het effect tegengesteld zal zijn aan het beoogde doel. De politiek gelooft dat zij het is die de dingend reguleert. Dat is niet zo. De politiek vertaalt en verdedigt alleen naar de kiezer wat het bedrijfsleven nodig heeft. Anders dreigt het bedrijfsleven met minder investeringen, minder banen, minder koopkracht en alle verdere ellende. Maar ook als de politiek netjes probeert te doen wat het bedrijfsleven nodig heeft schrapt het bedrijfsleven banen. Neem Caterpillar , neem ING. En die lui van Caterpillar doen niet eens de moeite om het in Brussel te komen uitleggen. ING slaat onze protesterende premier met zijn winstcijfers in het gezicht. De politiek staat machteloos. De politiek is slechts een schijnvertoning, een rookgordijn, een bedwelmende parade omtrend  gelijk en ongelijk en de media maken daar entertainment van, de politiek is als een lichtbak waar we ons als konijnen starend in verliezen. Ondertussen doet de jager/ de economie waar hij zin in heeft.

De kloof tussen  politiek en burger vind zijn oorsprong in de kloof tussen manager en vloer.Politici proberen zich bovendien nog ’s als managers te profileren. En omdat de politicus in tegenstelling tot de manager zichtbaar is lijkt al het onheil van bij hen te komen en daar te kunnen worden opgelost.  Een vergissing. Het onheil zit in de bedrijfsstructuren, in het eenzijdig streven naar winst, De manager die overal onzichtbaar van bovenaf  bepaalt wat er op de vloer moet gebeuren. Met als onbevraagbare grootheden rendement, flexibiliteit, efficiëntie, etc. En hoe de mensen  op de vloer daartegen ook  bezwaar aan te tekenen, hoeveel er ook uit vallen door burnout en depressie. Het management blijft oostindisch doof, zolang het nieuwe technieken vind om winst te boeken. Geen enkele politicus kan daartegenop met zijn luisterbereidheid. Geen enkele politicus kan die mensen het gevoel geven dat ze gehoord worden. Vandaar dat baldadige, wanhopige en opportunistische (neoliberaal) stemgedrag  dat heeft geleid tot Trump
En de weerzin tegen het genuanceerde verhaal van links is in wezen de weerzin tegen het hermetische verhaal van de manager met zijn prognoses en statistieken waar niks tegenin te brengen is.

Dat is ook de reden waarom op links de leugen groter is dan op rechts. Links belooft er namelijk te zijn voor iedereen terwijl ze ondertussen vast houdt aan het winsteconomische verhaal dat iedereen vermorzelt. Dàt is waarom de mensen afhaken. En niemand legt daar vooralsnog de vinger op.
Rechts belooft niet expliciet welvaart voor iedereen. In tegendeel rechts belooft mensen uit te sluiten. En wat rechts vooral beloofd en ook waar maakt is dat het de mensen terug een stuk identiteit geeft die het door het rucksichlose ecnomische systeem is verloren. Rechts doet dat op twee manieren. Positief door opnieuw het gevoel versterken een Vlaming, een Amerikaan een Duitser etc. te zijn. En negatief door de mensen een vijand voor te schotelen die een deel van de schuld voor de problemen krijgt toegeschoven. Bij ons zijn dat de Walen / socialisten. Trump schiet op Mexicanen en Moslims. Over de hele wereld zijn het de linkse intellectuelen.

Daarom dat links zich dringend moet gaan bezinnen over een totaal ander verhaal.
Als je er wil zijn voor de mensen, bindt dan, zoals Bernie Sanders en Susan Sarandon na de verkiezingen verkondigden, de strijd aan met het corporatisme.  
Durf een radicaal nieuw economisch systeem uit te vinden. Waarbij welvaart wordt geconsolideerd zonder groei. (cfr Tim Jackson) Waarbij wordt nagedacht over een andere manier van winst boeken (sociaal, duurzaam, etc.)  over de functie van een baan (niet alleen om rekeningen te betalen maar vooral om in een sociale context, door samen met anderen de schouders ergens onder te zetten een gevoel van eigenwaarde  en identiteit te verwerven) een over mogelijkheid van een gratis inkomen. Al deze dingen bestaan reeds en werken. Alleen nog op veel te kleine schaal.  
De liberalen zullen U naïviteit verwijten en U in het het gezicht uitlachen. Maar de mensen niet. Geloof me. 
Links moet gaan kiezen voor een duurzame coöperatieve economie, waarbij de werknemer opnieuw mede verantwoordelijkheid krijgt en medezeggenschap in het bedrijf. Een economie waarin de vloer opnieuw een stem krijg. En de werknemer daardoor opnieuw identiteit.
Dat zal rechts de wind uit de zeilen halen. Want mensen zijn in wezen goed. Als ze goed worden behandeld hebben ze geen zin in vijandschap en uitsluiting. Zullen ze er ook niet meer voor kiezen. Afgezien van die minderheid die dat altijd zal blijven doen. 
 
Een fijne dag nog